Jakarta Trip

ไม่เคยมีความคิดที่จะไปอินโดนีเซียอยู่ในหัวสมองอันน้อยนิดนี้เลย แต่ก็หนีไม่พ้นจนได้เมื่อ CEO ให้ไปประชุมกับ CCBI กับ Julian แต่ก็ไม่เลวร้ายเท่าไร เมืองจากาต้าไม่ค่อยมีอะไรน่าสนใจเท่าไรแต่ก็มีเรื่องมาเล่าให้ฟังนิดหน่อยเท่าที่พอจะจำได้

Long Long Day
กลับจากไปบรรยายงานวิจัยที่โคราชมาถึง NYK ก็ปาเข้าไปสิบเอ็ดโมง โชคดีที่สอนมาหลายปีแล้วและเอกสารสำหรับการสอนก็พร้อมอยู่เสมอ ถึงบ้านเปลี่ยนชุดและ pack เตรียมตัวขึ้นเครื่อง เลขาจูเลี่ยนแจ้งไฟลท์ของ Air Asia ไว้เรียบร้อยทั้งขาไปขากลับ เราพิมพ์เอกสารที่เกี่ยวข้องใส่ไว้ในซองสีน้ำตาลเผื่อต้องใช้และบันทึกข้อมูลบางส่วนลงในไอโฟน กล้องไม่ต้องเอาไป เตรียมชุดไปสองชุดก็พอรองเท้าหนังสีดำแบบเป็นทางการอีกคู่ กะว่าไม่โหลดของเข้าใต้ท้องเครื่องเพราะขี้เกียจรอตอนออกจากสนามบิน ก็มีเป้หลังหนึ่งใบกับกระเป๋าออนบอร์ดที่สามารถใส่บนที่เก็บของเหนือศีรษะได้ สอนตั้งแต่บ่ายโมงจนถึงสองโมงครี่ง ก็บึ่งกลับมาเปลี่ยนชุดที่บ้าน เตรียมของและเอกสารอีกครั้ง ว่าจะไปเลยแต่ดูเวลาแล้วเร็วไปถ้ารอแอมกลับมาจากโรงเรียนก่อนก็ยังน่าจะทันเลยรอจนแอมลงจากรถโรงเรียน ของทุกอย่างเอาใส่รถแล้วก็ kiss goodbye ทั้งแอมและเอมี่ จากนั้นก็บึ่งรถไปสนามบินสุวรรณภูมิเพื่อรอขึ้นเครื่องตอนสองทุ่ม ไปถึงสนามบินก่อนหกโมงนิดหน่อย เช็คอินผ่านอินเทอร์เน็ตมาแล้วไม่ต้องรอเข้าคิวเหมือนคนอื่น บอร์ดดิ้งพาสก็พิมพ์มาแล้วต้องการเพียงแค่ให้ จนท.ประทับตราก็พร้อมบิน เริ่มหิวข้าวแล้วต้องหาอะไรกินหน่อย เห็นมีสปาเก็ตตี้น่ากินก็เลยนั่งจัดการซะหนึ่งจาน ไม่ค่อยอร่อยเท่าไรสู่เอมี่ทำไม่ได้ นั่งเล่นเน็ตเช็คเมลและ sms คุยกับจูเลี่ยนว่าเรากำลังจะตามไป จูเลี่ยนไปตั้งแต่แต่บ่ายโมงแล้วไปรออยู่ที่โรงแรม วันนี้เป็นวันที่ยาวนานมาก

From CCBI Visit in Jakarta

On Cramped AirAsia
ในที่สุดก็ได้มาอยู่บนเครื่อง low cost ที่ไม่มีอะไรเสิร์ฟ (ถ้าไม่ซื้อ) นั่งในเก้าอี้ที่หัวเข่าแทบจะติดกับเบาะคนข้างหน้า ไฟลท์นี้ใช้เวลาจากเมืองไทยไปจาการ์ต้าสามชั่วโมงกว่า เวลาที่โน่นเท่ากับที่บ้านเรา กว่าจะไปถึงก็ปาเข้าไปเที่ยงคืน ที่นี่ดีอย่างคือไม่ต้องใช้วีซ่าถือพาสปอร์ตเดินเข้าหา ตม. ได้เลย เอ๋จองรถรับส่งไว้ให้แล้ว มีคนชูป้ายมารอรับ เป็นรถแคมรี่รุ่นใหม่ คนขับนั่งซะชิดด้านหน้าเหลือที่ว่างด้านหลังบาน โทรหา JC บอกว่าเรากำลังจะไป JC ให้เรารออยู่ที่ รร. จะไปรับแล้วพาไปดื่มเบียร์นิดหน่อย

First Night _ meets Paul

เรานั่งหลับไปสบายใช้เวลาประมาณ 45 นาทีก็ถึงโรงแรมกลางเมืองชื่อแกรน มหกรรม (Gran Maha Kam) น่าจะเป็นโรงแรมระดับสี่ห้าดาว ค่อนข้างเก่าแต่ยังหรูหรา ห้องก็เล็กและคลาสสิคดี เช็คอินเอากระเป๋าเก็บไว้ในห้องแล้วก็ลงมารอ JC มากับ Paul ในรถโตโยต้าแวน มีพลขับมาเรานั่งกันข้างหลังสามคน พอลพาไปใกล้ๆ เป็นผับไม่ใหญ่มาก มีฝรั่งและคนท้องถิ่นเต็มไปหมด มีวงดนตรีเล่นอยู่ตรงกลาง เรานั่งคุยและดื่มคนละสองขวดเบียร์เล็กก็ได้เวลากลับไปพักผ่อนที่โรงแรม หลับสบายบนเตียงนุ่ม ๆ กับผ้าห่มเนื้อดี

First day in Jakarta

เรามีนัดกับ Debbie ซึ่งเป็น IT director ของ CCBI ตอนบ่ายโมง ก็เลยตื่นสายได้ แท็กซี่พาเราไปส่งที่ตึก Ericson ซึ่งเป็นเหมือ Office building มีหลายบริษัทแชร์กันอยู่ มี พนง.รักษาความปลอดภัยอย่างเข้มแข็งแสดงให้เห็นว่ามีอันตราย อาจอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลเท่าไร เราแลกบัตรแล้วขึ้นไปชั้นแปด แล้วไปแลกบัตรอีกครั้งที่ CCBI แหมอะไรจะ secure กันขนาดนั้นแต่ก็ปลอดภัยกันไว้ก่อนดีกว่านะ จนท. พาเข้าไปพบ Debbie เราแนะนำตัวและสนทนาเรื่องงานกันเกือบชั่วโมงครึ่ง ได้กินโค้กอินโดเป็นครั้งแรก จริง ๆ แล้วเราน่าจะได้ไปดูระบบคอมพิวเตอร์ แต่ทาง CCBI เหมือนกับไม่ค่อยอยากให้เราดู หรือเค้าไม่ว่างที่จะพาเราไปทัศนศึกษาก็เป็นได้

From CCBI Visit in Jakarta

ประชุมเสร็จเรานั่งแท็กซี่กลับโรงแรม ถนนหนทางที่นี่บางที่ก็สะอาด(ส่วนใหญ่) แต่บางที่ก็น่ากลัว ลักษณะเมืองคล้าย ๆ เมืองขึ้นของพวกยุโรป ดูไปก็คล้ายพนมเปญในบางอารมณ์ สิ่งที่ดีของที่นี่คือเลนส์กลางเป็นเลนรถเมลโดยเฉพาะ ป้ายรถเมลมีไม่เยอะจะอยู่บนเกาะกลางถนน ถ้าจะขึ้นต้องปีนบันไดข้ามถนนไปยังเกาะกลาง รถเมลที่นี่เก่ามากและไม่มีรถเมลติดแอร์ให้เห็นซักคัน รถเบนซ์ที่นี่แทบจะไม่มีให้เห็นเท่าไร ไม่เหมือนกรุงเทพฯ

มาถึงโรงแรมนั่งปรึกษาเรื่องงานกันต่อที่บาร์ตรงล็อบบี้ สั่งคลับแซนด์วิชท์มาหม่ำ

พอลจะมารับตอนสี่โมงกว่าเพื่อไปยังร้านที่เป็นผับอังกฤษที่มีอาหารอร่อย ที่นี่เราพบกับชุมชนคนอังกฤษอีกชุดหนึ่ง เป็นหนุ่ม ๆ อังกฤษอีกสี่คนจำชื่อได้คนเดียวคือเควินที่เข้ามานั่งคุยกับเราบ่อย จากนั้นก็ไปแวะที่อพาร์ตเมนต์ของพอล คนอังกฤษนี่กินเบียร์พอกับคนเยอรมันเลย จากนั้นพอลก็พาตระเวณไปอีกร้านหนึ่ง และก็อีกร้านหนึ่งจนดึก กว่าจะกลับถึงโรงแรมก็แทบหมดแรง

From CCBI Visit in Jakarta

From CCBI Visit in Jakarta

Second day
ตื่นเช้ามาโทรหาเอมี่ และลงไปทานอาหารเช้า กลับขึ้นมานั่งทำงานต่อจนใกล้เที่ยงจูเลี่ยนโทรมาชวนไปกินข้าวเที่ยง คนขับรถของพอลมารับเราหลังจากที่เช็คเอาท์เรียบร้อยแล้ว กว่าจะกินข้าวเที่ยงเสร็จก็เกือบบ่ายสอง ไฟลท์ของเราบ่ายสี่โมงยี่สิบ คาดว่าน่าจะทันสบาย แต่ขาไปสนามบินนี่รถติดยิ่งกว่าเมืองไทยอีก กว่าจะไปถึงก็บ่ายสามกว่า แต่ก็ยังขึ้นเครื่องทัน ตอนแรกนึกว่าจะตกเครื่องบินซะแล้ว ขากลับดีหน่อย เอ๋จองที่นั่งให้แถวหน้านั่งสบายขึ้นเยอะ กลับมาถึงเมืองไทยก็ทุ่มกว่า ขับรถกลับมาบ้านคุณตาก็เกือบสามทุ่มรับประทานอาหารเย็นแล้วนอนหลับปุ๋ย ทริปนี้งดของฝากเพราะไม่รู้จะซื้ออะไรเลยจริง

Bye Jakarta